Geen categorie

Omkeren of doorgaan?

Overvallen door regen kies ik in Kijkduin om niet door te gaan naar Hoek van Holland, maar richting het Oosten te fietsen. Dat moet de kortste weg naar huis zijn. Ik kies mijn weg op gevoel. Bij een T-splitsing twijfel ik; richting Rotterdam of naar Delft, mijn huis ligt ten Oosten van beiden. Ik kies voor Rotterdam. Kort na mijn keuze komt de twijfel. Tegenwind, ik zou toch nog alleen maar wind in de rug hebben? Ik fiets verder, omkeren voelt als verlies. De weg blijft kaarsrecht, de wind blijft tegen. Toch fiets ik door, kilometers lang. Hoe langer ik fiets, hoe meer omkeren geen optie is. Zat van de tegenwind sla ik ergens linksaf. De wind in de rug voelt goed, dit moet weer de goede kant opgaan. Bij een breed water en een pontje stop ik. Het pontje gaat in de goede richting, de andere opties zijn omkeren of weer linksaf langs het water. Het regent nog steeds en de pont lijkt het eerste uur niet te varen. Omkeren slaat nergens op, ik sla linksaf. Er zal toch wel een brug komen. Niet dus, de weg draait naar links, weer tegen de wind in. Bij een grote T-splitsing komt mijn vermoeden uit, met een grote lus ben ik terug op de plek waar ik een uur eerder ook fietste. Nu ga ik rechtsaf en kom terug op de plek van mijn eerste keuze. Ik vind mijn weg naar huis en val onderweg twee keer door de spekgladde weg, de kou en de vermoeidheid, tot dusver mijn enige valpartijen op de fiets.

Tekst loopt door na de afbeelding

14372359_10208556925294213_6981557488766493281_o

Vanaf dat moment ben ik me als fietser bewust van het eerste keuzemoment bij twijfel. Keer ik om of fiets ik door? Doorfietsen levert grote verhalen en ontdekkingen van nieuwe fietsroutes die later vaste prik worden. Omkeren scheelt frustratie, vermoeidheid en zelfs mogelijke valpartijen. Nog steeds keer ik zelden om. De aard van het beestje. Ik besprak de anekdote met een collega, die zich niet kan voorstellen dat je doorfietst bij twijfel en we zagen het verschil in onze karakters. Hij neemt geen enkel risico, verbindt zich aan geen enkele deadline als hij niet alles zeker weet en zou nooit technieken of methodes inbouwen die hij nog niet kent. Ik zie graag meer ‘ondernemerschap’.

In een team zitten mensen met verschillende kleuren die elkaar moeten vinden in de keuze om te keren of door te gaan. Op het werk in een project of programma of in een peloton van fietsers. De conscentiëuzen herkennen als eerste signalen dat het niet de goede kant opgaat en uiten hun zorgen. De dominanten in de groep hebben vaak gekozen welke kant erop gefietst of gewerkt wordt, juist omdat zij niet bang zijn om een risico te nemen. Overtuigingskracht en durf om risico’s te nemen hebben ze tot de leider gemaakt. De groep fietst dus door en de bezorgden fietsen mee, het risico om in de groep te blijven is kleiner dan als enige om te keren.

Een goed programma-management of een goed ingevoerde Agile/Scrum-methode helpt om een organisatie te behoeden voor het menselijke gedrag om ondanks alle signalen door te gaan op het verkeerde pad. Organiseer de evaluatie, zorg voor inspraak van allen en neem rust voor bezinning in besluitvorming. Het is mooi om door te gaan, nieuwe wegen te ontdekken en stoere verhalen op te doen als dat het doel is. Niet als je de kortste weg naar huis wilt gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s